افتد و هنگامى كه آيات خدا بر آنان خوانده شود ، ايمانشان افزوده گردد و تنها بر پروردگارشان توكل نمايند . آنان كه نماز را به پا داشته و از آن چه روزىشان كرده‌ايم انفاق كنند ؛ آنانند مؤمنان واقعى ، [ كه ] براى آنان نزد پروردگار درجات [ و پايه‌هاى ايمانى ] و آمرزش و روزى گرامى پر ارزش مىباشد . پس از روشن شدن بيانات دعا توسط آيات شريفه ، لازم است خواننده به خود آيد و نگويد : « ما را به اين منزلت‌ها چه كار ؟ » زيرا همان گونه كه گذشت ، اگر اقتضا در بشر نبود ، تقاضاى معانى فوق معنى نداشت و آنان كه كمالاتشان مسألت شده نيز بشرند ، با اين فرق كه انبيا و اوصياشان - عليهم‌السّلام - عنوان انتصابى الهى را دارند و ديگران نمىتوانند آن را داشته باشند ؛ ولى كمالات آن بزرگواران را به قدر ظرفيّت وجودى خود و تبعيّت از آنان مىتوانند از خود بروز داده و به فعليّت درآورند ، چنان كه دعوت آن بزرگواران نيز جز به كمالات انسانى نبوده و نمىباشد و اگر هم در امور ظاهرى امّت خود كلامى دارند ، باز براى رسيدن آنان به مقصد عالى انسانيّت بوده است ، الحمدللَّه . ( 591 ) « يا رَبَّ الْخَيْرِ كُلِّهِ ! بِيَدِكَ الْخَيْرُ كُلُّهُ وَ عِنْدَكَ ، وَ خابَ مَنْ كانَ دُعاؤُهُ لِغَيْرِكَ ، وَ كُلُّ خَيْرٍ نيلَ أَوْ أُصيبَ فَمِنْ خَيْرِ فَضْلِكَ . إِلهِى وَ سَيِّدى ! فَأَعْطِنِى مِنْ فَضْلِكَ وَ سَعَةِ رَحْمَتِكَ ، غُفْرانَ خَطِيئَتِى . . . » « 1 » اى پروردگار تمام خير و خوبى ! همه‌ى خير و خوبى تنها به دست [ جمال ] تو و نزد توست و هر كس كه دعايش براى غير تو باشد ، زيان برده و هر خيرى كه كسى بدان رسيده و يا دست يافته ، از خير فضل و بخشش توست . اى معبود و آقاى من ! پس از فضل و وسعت رحمتت ، آمرزش

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 236 .